Budynek ratusza w Jordanowie wybudowano w 1911 roku według projektu architekta Jana Sas Zubrzyckiego pracującego głównie w ówczesnej Galicji. Usytuowano go w centralnej części dość dużych rozmiarów rynku po wschodniej stronie skrzyżowania dwóch jezdni dzielących ten plac na cztery części.
Architektura i forma budynku ratusza
Jest to obiekt wolnostojący o monumentalnej formie architektonicznej posadowiony na rzucie litery T z wystającym przed elewację frontową (zach.) ryzalitem o formie szczytowej. Tworzą go dwa identyczne skrzydła boczne: północne i południowe oraz skrzydło wschodnie o ściętych ukośnie narożnikach. Budynek jest orientowany. Wejście główne od strony zachodniej jak w architekturze sakralnej. Długość budynku w linii wsch.- zach. wynosi 24 m. szerokość w linii pn.- pd. wynosi 19 m.
Wysokość budynku wynosi około l6m w najwyższej części czyli elewacji zachodniej. Wysokość elewacji do gzymsu okapnikowego to około 10,5 m. Ratusz należy do cenniejszych obiektów architektonicznych miasta Jordanowa w którym arch. Jan Sas Zubrzycki zaprojektował trzy ceglane budowle neogotyckie tworzące dominantę miejską charakteryzującą wizerunek i cechy kulturowe miasta. Są to wspomniany ratusz, budynek dawnego Sądu Grodzkiego i poczty oraz kościół parafialny.
Ceglana stylistyka i kolorystyka budynku
Ratusz zaprojektowany został z niezwykłym rozmachem, rytmiką i stylistyką
nawiązującą do typowych wzorców północnoeuropejskiej architektury ceglanej wykorzystującej ceramiczną cegłę czerwoną wypalaną i kamień jako główne elementy rozwiązań estetycznych wszystkich elewacji.
Gmach ten jest typowym, wzorcowym przykładem architektury użyteczności publicznej mającej w swym wymiarze i oddziaływaniu podkreślać solidne podstawy zarządzania i siłę samorządu władz miejskich.
Elewacjom nadano jednolitą stylizację nieco odmienną dla każdej z nich. Dominują materiały z cegieł ceramicznych w partiach płaszczyzn ścian, gzymsów, obramień okiennych, w partiach szczytowych, sterczyn. Obiektowi nadano dobrej klasy stylistykę czerpiącą wzorce z architektury gotyckiej, w mniejszym stopniu romańskiej. Kolorystyka budynku to ciemnowiśniowa czerwień wątków ceglanych z akcentami elementów dekoracyjnych kamiennego detalu architektonicznego z materiału lokalnego czyli piaskowca karpackiego. Jest to budynek trójkondygnacyjny z dużą ilością otworów okiennych.
Okna, portal i detale architektoniczne
Okna dwóch zasadniczych kondygnacji czyli parteru i pierwszego piętra są dużych rozmiarów i dość rytmicznie rozmieszczone. W każdej z tych kondygnacji mają one jednak odmienny kształt. Trzecia kondygnacja to przestrzeń wkomponowana w kubaturę obiektu istniejącą ponad gzymsem podokapnikowym. Okien w tej kondygnacji jest mniej. Doświetlają one tylko pomieszczenia znajdujące się w partiach szczytowych każdej z elewacji. Każde z tych okien posiada odmienną formę architektoniczną dostosowaną do kształtu otworu okiennego. Do wnętrza budynku wiodą dwuskrzydłowe drewniane drzwi, otwierane do wnętrza budynku, ujęte w kamienne obramienie portalowe w typie oślego grzbietu ponad którym widnieje kamienna tarcza herbowa miasta. Wejście główne umiejscowione jest w elewacji zachodniej. Wiodą do niego pięciostopniowe schody ze spocznikiem przed portalem ujęte z każdej z dwóch stron balustradą wykonany z muru ceglanego wykończoną nakrywami z lastrika. Ściany elewacji zdobi wątek z czerwonej cegły palonej w układzie główkowym pasowym.
Szczególnie ciekawym rozwiązaniem są gzymsy wykonane z cegieł o dość bogatej formie schodkowej oraz arkadkowej w przypadku elewacji zachodniej. Wszystkie zotworów okiennych posiadają w swych łukach wysunięte lekko w stosunku do płaszczyzny elewacji obramienia z cegieł w układzie wozówkowym zaakcentowane w kluczu kamiennym zwornikiem. Każdy z pionowych narożników istniejących skrzydeł budowli na całej wysokości od kamiennego cokołu do gzymsu okapnikowego zdobią kamienne prostopadłościanowe bonie w układzie ząbkowym wykonane z piaskowca karpackiego o słabej i nierównomiernej wytrzymałości technicznej (złoże Osielec). W narożnikach ryzalitu w elewacji zachodniej przechodzą one w przyporę.
Cokół, stolarka drzwiowa i detale dekoracyjne
Przyziemie każdej z elewacji dekoruje dość wysoki boniowany kamienny cokół z piaskowca karpackiego. Ciosy ułożone są w układzie pasowym przemiennie. Stolarka drzwiowa przewidywana do prac konserwatorskich.
Są to drzwi przeszklone z doświetleniem w środkowej części. Wykonano je z drewna. Drzwi te należą do typu drzwi pojedynczych, dwuskrzydłowych z przeszkleniem środkowej partii skrzydeł. W każdym ze skrzydeł można wyróżnić dziesięć prostokątnych pól. Sześć pól wypełniają szyby przeźroczyste. Cztery pola dolnej części wypełnia zaślepienie z deski które pomalowano w kolorze beżowym jak płaszczyzny dużych pól w górnej części na których widnieją jasno brązowe tarcze herbowe. Skrzydła drzwi dzieli bogato profilowany inspirowany wzorami gotyckimi słupek o interesującym detalu rzeźbiarskim.
Drzwi te otwierają się do wewnątrz. Są bardzo charakterystyczne w swym wyrazie poprzez zastosowaną do ich wykonania koncepcję artystyczną podkreślającą rangę miejsca oraz dość duże rozmiary. W elewacji ratusza istnieją niewielkie płaszczyzny tynkowane tynkiem z zaprawy cementowo wapienno piaskowej. Są to płaszczyzny ostrołukowych wąskich blend pod sterczynami w elewacji szczytowej zachodniej i elewacji szczytowej wschodniej.
Z elementów dekoracyjnych metaloplastyki należy wspomnieć o metalowej chorągiewce wieńczącej szczyt elewacji frontowej zachodniej z datą powstania budynku 1911 oraz zamontowanym lampionie nad portalem wejściowym i wtórnie zamontowaną metalowa tarczą herbową miasta na kamiennej tarczy herbowej. Budynek ratusza w części elewacji zach. a konkretnie w ryzalicie wejścia głównego obrastają pnącza dzikiego wina które porastają i ten fragment elewacji na całej wysokości przylegając dość mocno do muru ceglanego.
